چاو چاو نژادی مقدس در شرق دور

چاوچاو توسط زبان غیر معمول آبی مایل به سیاه و پاهای عقبی راست تشخیص داده‌ می‌شود. رنگ آبی تا لب های این نژاد را در بر‌ می‌گیرد. 

سلامت وت – خاستگاه اولیه نژاد چاوچاو، شمال چین و منطقه سانگشی‌کوان است. این نژاد با نام تانگ کوان نیز نامیده می‌شود که به معنای سگ امپراطوری تانگ است.

این باور وجود دارد که چاوچاو یکی از سگ‌های بومی است که در مدل مجسمه معروف سربازان فوداگ که در معابد و کاخ‌های بودایی استفاده شده است.

به دلیل قدمت بسیار زیادی که این نژاد در چین دارد داستان‌های زیادی در مورد نقش چاو چاو در زندگی مردم آن سرزمین دارد.

برخی می‌گویند این نژاد مربوط به ۲۰۰۰ سال پیش بوده و از مغولستان و شمال آسیا و سیبری وارد چین شده است. البته آنالیز دی‌ان‌ای نشان می‌دهد یکی از نژاد‌های باستانی سگ در جهان است.

چاوچاو به احتمال از مناطق شمالی سیبری و مغولستان منشأ گرفته و بعدها در چین، مغولستان و تبت برای حفاظت از معابد مورد استفاده قرار گرفته است.

سپس از این نژاد برای گله‌داری، شکار، محافظت و موارد دیگر تربیت داده شده است. از نوشته‌های باقی مانده از قدیم این مسئله برمی‌آید که از سگ چاوچاو در حمله مغول‌ها در قرن ۱۳ میلادی به چین، اروپا و  ایران استفاده شده است.

ظاهر چاوچاو

این نژاد به شکل مستطیلی با جمجمه پهن و گوش‌های صاف مثلثی کوچک نوک گوش گرد است. همچنین این نژاد دارای پوشش متراکم دولایه شامل پوشش نرم و زبر است.

خز در نواحی گردن ضخیم‌تر است که به حیوان ظاهری شیر مانند می‌دهد. پوشش ممکن است آبی، سیاه، حنایی، سبز و زرد و یا کرمی باشد. همه این تنوع رنگی در همه کشور‌ها وجود ندارد.

نژاد‌های با پوشش کرکی یا چند رنگ به عنوان نژاد‌های غیر استاندارد در نظر گرفته شده اند. چشم‌های چاو چاو به صورت مشخصی گود رفته و شکل بادام است.

این نژاد توسط زبان غیر معمول آبی مایل به سیاه و پاهای عقبی راست تشخیص داده‌ می‌شود. رنگ آبی تا لب‌های این نژاد را در بر می‌گیرد.

این تنها سگی است که دارای لب‌ها و زبان و محوطه دهانی آبی رنگ مشخص است.

ویژگی دیگر مشخص این نژاد دم فرفری است. چاو چاو بینی سیاه رنگ دارد، اما چاو چاو با پوشش آبی می‌تواند بینی با رنگ آبی خالص یا آبی تخته سنگی داشته باشد. طبق استاندارد نژاد انجمن سگ امریکا، هر مدل دیگری برای این نژاد، به عنوان یک نژاد اصیل پذیرفته نمی‌شود.

ژن رنگ آبی سیاه مایل به بنفش به نظر می‌رسد در این نژاد ژن غالب باشد، زیرا بیشتر نژادهای به دست آمده از سگ چاو چاو زبان آبی دارند. هرچند این رنگ زبان را می‌توان در نژاد شارپی دید.

البته نمی‌توان گفت هر سگی که دارای زبان آبی باشد از نژاد چاو چاو منشا گرفته است، چون لکه‌های بنفش رنگ در برخی نژاد های خالص نیز دیده شده است.

چاوچاو

چاوچاو

رفتارشناسی چاوچاو

بیشتر سگ‌های این نژاد که در خانه نگهداری می‌شوند رفتاری بدی با غریبه‌ها دارند و برای محافظت از صاحبانشان دست به هرکاری می‌زنند.

 البته انجمن سگ آمریکا رفتارهای تهاجمی از سگ چاو چاو را غیرقابل قبول می‌داند. به همین دلیل برخی از صاحبان سگ رفتاری شبیه به گربه را برای این نژاد مناسب می‌دانند.

چاو چاو نژاد زیاد فعالی نیست و‌ می‌توان آن را در آپارتمان نگهداری کرد هرچند برای جلوگیری از خستگی و افسردگی نیاز به ورزش و گردش دارد.

چاو چاو پیوند بسیار قوی با اعضای خانواده و صاحبش برقرار می‌کند ولی فقط از یک یا دو نفر از اعضای خانواده مراقبت بیشتری می‌کند. این طبیعت نژاد چاو چاو است که آرام و خوش رفتار باشد ولی در مقابل یادگیری مقاومت می‌کند.

این نژاد با افزایش سن دچار بدرفتاری‌ می‌شود برای همین گفته می‌شود که رفتار صحیح با صاحب خود را باید در دوران تولگی به این نژاد دوست داشتنی یاد داد.

برای جلوگیری از محافظت بیش از حد سگ از صاحبش باید نسبت به اجتماعی کردن این نژاد در زمانی که توله است اقدام کرد.

این مسئله نیز مهم است که بعد از آن‌که سگ شما بزرگ شد، دیگر شخص دیگری را به عنوان صاحب نمی‌پذیرد و ممکن است رفتارهای تهاجمی از خود بروز دهد.

تهاجم

 تهاجم‌ می‌تواند یکی از ویژگی های مشخص رفتاری در این نژاد باشد. در عین حال که تهاجم از طبیعت این نژاد است، بسیاری از این سگ‌ها به عدم سخت گیری معروفند. تهاجم زمانی دیده‌ می‌شود که با یک سگ چائو نر دیگر روبرو شود.

توصیه‌ می‌شود که این نژاد را به صورت بسته یا بند زده نگهداری کنید تا در مواجهه با حیوانات کوچک‌تر مثل گربه‌ها و سگ‌های دیگر کوچک این رفتار را نشان ندهند.

برای جلوگیری از این رفتارها باید چاو چاو را در تولگی به اجتماعی شدن آموزش دهید.

در برخی کشورها داشتن این سگ منجر به بالا رفتن حق بیمه صاحبان خانه‌ می‌شود که به دلیل بیشتر بودن ریسک تهاجم است.

در یک مطالعه در انجمن دامپزشکی آمریکا مطرح شده است که فقط ۸ مورد از ۲۳۸ مورد گازگرفتگی منجر به مرگ از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۸ مربوط به چاو چاو است.

سلامتی و بیماری های نژادی

چاو چاو ممکن است دچار برخی بیماری‌ها شود که به صورت ژنتیکی در این نژاد بیشتر است.

بیماری هایی از جمله انتروپیون یا تو رفتگی پلک، گلوکوم یا بیماری های ناشی از افزایش فشار کره چشم، آب مروارید در جوانی، دیسپلازی مفصل لگن، دیابت ملیتوس، لنفوم، پمفیگوس سگ‌ها که یک بیماری خود ایمن است.

همچنین سرطان معده و بیماری های خود ایمن پوستی و ملانومای پوستی در این نژاد بیشتر است.

تمیز کردن پوست

مو ریزی زیاد یکی از ویژگی های ذاتی چاو چاو است که بیشتر در فصل بهار و پاییز دیده‌ می‌شود. داشتن وسیله ای مناسب برای برای تمیز کردن پوست سگتان برای جلوگیری از ایجاد خراش در سطح پوست در تمیز کردن این نژاد دوست داشتنی کمک خواهد کرد.

به طور متوسط باید هفته ای ۴ بار پوست این نژاد باید شانه کشیده شود که در فصول مو ریزی به روزی یکبار نیز افزایش‌ می‌یابد. شستشو در این نژاد برای جلوگیری از آلودگی به کک در چاو چاو نیاز است.




دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *